Max Silverenberg
Begin maart 1982 treedt Max op met de protestband Vitriool, opgericht door Erik Van Dijck. De plaats is een tent op de markt van Eindhoven. De aanleiding, een uitnodiging van de organisatie Internationale Vrouwendag. De gelegenheid, de aankomst van de vrouwenprotestmars van Kopenhagen naar Parijs. Enige dagen later staat de band bij de volgende etappe van de mars, Lommel, België. Korte tijd daarna scheurt Max met Vitriool in zijn Mercedesbusje naar Parijs, het eindpunt van de vrouwenmars. Bij de grote demonstratie in Den Haag tegen de kruisraketten in 1983 is Max ook met Vitriool aanwezig. De band staat langs de route en probeert al musicerend boven het massale tumult uit te komen.
Dan komt er een sprong naar het begin van de jaren negentig. Vitriool is inmiddels opgeheven.
Max heeft een smaakvol ingericht antiquariaat aan de Kleine Berg. Daar stapt een jonge, Turkse vrouw binnen en stelt zich voor als Pinar, professioneel zangeres, pianiste, op zoek naar muzikanten. Het begin van Simits (ringvormig Turks broodje) is dan al een feit. Aanvankelijk treden Max en Pinar als duo op: Pinar zingt Turkse liedjes en Max neemt Jiddisch repertoire voor zijn rekening. Er volgt een periode van uitbreiding van leden waardoor Simits uiteindelijk uitmondt in een band van zeven leden: Pinar zang, Max sopraansax en zang, Ruud Sempel bas, René Vermaes toetsen, bandoneon, gitaar en nog het een en ander, Kees de Wit, zang, dwarsfluit en altsax, George Koenraad slagwerk en Johan Aben percussie. Er volgen succesvolle, grote optredens onder meer in De Kattendans in Bergeijk en op het Lombokfestival in Utrecht. In 1996 treedt de band op in Paradiso met twee liedjes die terug te horen zijn op de cd Turquerie. Pinar stopt er in dat jaar mee en start tot verdriet van Max een betaalde baan als zangeres in een restaurant in Brussel. Intussen heeft Simits nog even met een Nederlandse zangeres opgetreden, onder meer op het hoofdpodium van de Gentse Feesten.
Hoewel de overige leden het liefst zonder zangeres verder willen, kiest Max ervoor Arlette van Trigt bij de band te voegen. Max wil graag opnames met de nieuwe Nederlandse zangeres maken. Zijn wens wordt de cd Simits Live. Mario Nozza is in 1989 in het Wieganthuis de geluidstechnicus.
Max heeft graag meer muzikanten om zich heen en nodigt regelmatig pianist Giovanni Barten en gitarist Mark van Hoof uit. Op de cd Shtiler Ovent uit 2003, weer een idee van Max, is Simits een kwartet. Dit viertal blijft samen tot 2024. Oorzaak van de opheffing is onder meer de kwakkelende gezondheid van Max en de ziekte van Kees. Er zou eind november 2024 nog een afscheidsconcert komen in Tilburg. Tot groot verdriet van ons allen en van de mensen die massaal naar de kapel in Tilburg wilden komen kon dit festijn niet doorgaan. Kort daarvoor valt Max met de scooter en breekt zijn schouder. Hij wordt niet meer de oude. Op 1 mei 2025 overlijdt Max aan hart- en longfalen in een hospice in Helmond.
Bewonderenswaardig is dat Max op hoge leeftijd nog basgitaarles bij Cor Mutsers is gaan volgen. Met Frans Buchernhorne, schoenmaker en ondernemer, vormt Max op bas een duo en treedt bij enkele huisconcerten op. Na het scooterongeval is basspelen niet meer mogelijk, maar Max is een doorzetter en vraagt Mario Nozza om zijn baspartijen over te nemen, Max zou dan op de sopraansax spelen. Helaas gaat dat vanwege ademtekort ook niet. Max was ook regelmatig als muzikant te zien en te horen bij de optredens van de Rootsclub in onder meer café Het Rozenknopje.
Ruud Sempel heeft een prachtig gedenkboek voor Serpil, de vriendin van Max en voor dochter Saskia en zijn twee kleindochters gemaakt. Het is een blijvende herinnering aan die altijd goedlachse, doorzettende en verbindende man.
Tekst: Kees de Wit